Ας κάνουν επιτέλους το χρέος τους. Δυο βεβαιότητες στη ζωή, ο θάνατος και οι φόροι

ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΗΛΟΣ στο matrix24.gr

Υπάρχουν, λένε, δυο βεβαιότητες στη ζωή, ο θάνατος και οι φόροι. Υπάρχει, όμως, μια ακόμα βεβαιότητα που λέει ότι στο τέλος της ημέρας όλα είναι πολιτική. Σε αυτήν ακουμπάει τώρα και η Ελλάδα. ...
Στη φάση που μόλις έχει σχολάσει πραγματικά το ρίσκο του παιχνιδιού, τελειώνουν τα βαρύγδουπα χτυπήματα, τερματίζονται οι επιτήδειοι ελιγμοί , μπαίνει τελεία και παύλα στις υποκριτικές τεχνικές για να αρχίσει να ξεδιπλώνεται η τέχνη του εφικτού....

...
Με δυο λόγια, οι δανειστές, που κρύβονται πίσω από ένα ηθικοπλαστικό πέπλο και μια φαρισαϊκή ρητορική σε ότι αφορά την Ελλάδα οφείλουν να έρθουν αντιμέτωποι με το ρεαλισμό. Τα δευτερεύοντα πρόσωπα, οι εντολοδόχοι και οι τεχνοκράτες οφείλουν να αποσυρθούν από το προσκήνιο. Και μαζί τους πρέπει να αποχαιρετήσει το τραπέζι της διαπραγμάτευσης οτιδήποτε του οποίου η λειτουργία δεν καλύπτεται από διαφάνεια, κοινοβουλευτικό έλεγχο και δημοκρατική νομιμοποίηση.
Στη θέση τους είναι αναγκαίο να καθίσουν όσοι έχουν τις παραπάνω προϋποθέσεις. Δηλαδή οι πολιτικοί ηγέτες της Ευρωζώνης. Και αυτοί να αποφασίσουν τι συνεπάγεται για την ΄Ενωση μια ενδεχόμενη ανακούφιση του χρέους μιας δεινά δοκιμαζόμενης, ανθρωπιστικά, οικονομικά και κοινωνικά, χώρας. Όμως εκεί ακριβώς αρχίζουν τα δύσκολα. Διότι σε τέτοια περίπτωση, μη ολοκλήρωσης του προγράμματος πληρωμών της Ελλάδας, οι ίδιοι εμπλέκονται απευθείας με τους δικούς τους φορολογούμενους.
Εκεί, όμως, όχι μόνο κωλώνουν αλλά αποδεικνύονται και αμετανόητοι. Για παράδειγμα, οι Ολάντ και Μέρκελ διακινδυνεύουν να χάσουν οι πολίτες των χωρών τους πάνω από 160 δισ, ευρώ εξαναγκάζοντας την Ελλάδα σε χρεωκοπία και έξοδο από την ευρωζώνη , παρά να συζητήσουν την αναδιάρθρωσης του μη βιώσιμου χρέους της. Παράλληλα, το τσιφλίκι του Σόιμπλε, το Γιούρογκρουπ επιδιώκει να τραβήξει μέχρι τέλους το σχοινί, προκειμένου να στείλει προς πάσα κατεύθυνση το μήνυμα our way or the highway.
Δεν χρειάζεται να υπενθυμιστεί ότι το 2012, οι κυβερνήσεις της ευρωζώνης υποσχέθηκαν στην Ελλάδα ελάφρυνση του χρέους της εφόσον επιτευχθεί πρωτογενές πλεόνασμα. Έκτοτε τσιμουδιά εκ μέρους τους παρότι η προηγούμενη κυβέρνηση κουτσά στραβά εκπλήρωσε το στόχο της, ενώ η νεοεκλεγμένη υπέβαλε λογικές προτάσεις για την αναδιάρθρωση των δυσβάστακτων χρεών της χώρας. Οι πιστωτές εμφανίζονται απρόθυμοι έως απορριπτικοί να συζητήσουν οποιαδήποτε ελάφρυνση του Ελληνικού χρέους καίτοι η νέα ελληνική κυβέρνηση ποτέ της δεν τους απαίτησε περικοπή της πραγματικής αξίας του.
Ζήτησε απλώς την ανταλλαγή του υφιστάμενου χρέους με νέα ομόλογα τα οποία θα έχουν χαμηλότερα επιτόκια και μεγαλύτερο χρόνο ωρίμανσης. Ζήτησε επίσης να συνδεθεί η αποπληρωμή των τόκων με τους ρυθμούς ανάπτυξης της οικονομίας. Ωστόσο, μια τέτοια αναγκαία επέκταση των αποπληρωμών, άρα και ελάφρυνση του χρέους της χώρας που διακρατούν οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, αποφεύγεται με το τρόπο που ο διάολος κρατιέται μακριά από το λιβάνι.
Προφανώς γιατί τέτοιες διευκολύνσεις από μεριάς τους θα απαιτούσαν ψηφοφορίες στα κοινοβούλια της ευρωζώνης, ενώ πιθανότατα πολλές κυβερνήσεις θα συναντούσαν έντονες αντιδράσεις από τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Ως εκ τούτου εξασκούνται στη σκόπιμη σύγχυση αποφεύγοντας με κάθε τρόπο τη λαϊκή ετυμηγορία και τη δημοκρατική λογοδοσία. Παραλείπουν, όμως, να σκεφθούν ότι εξίσου υπόλογοι θα βρεθούν απέναντι στους ψηφοφόρους τους εξ αιτίας των σφοδρών ταρακουνημάτων των οικονομιών τους αν τα 300 τόσο δισ. που χορήγησαν στην Ελλάδα γραφτούν κάτω από το σφουγγάρι λόγω χρεωκοπίας της χώρας.
Ενδεχομένως υπό το θεολογικό δογματισμό της ανυπόστατης υπεροχής τους πιστεύουν ότι ένα Grexit μπορεί να ελεγχθεί δίχως πανικό και χωρίς να προκληθεί φαινόμενο ντόμινο. Πρόκειται για τους ευσεβείς πόθους εκείνων των Ευρωπαίων πολιτικών που θεωρούν την Ευρωζώνη απρόσβλητο μπούνκερ έναντι των απειλών για τις οικονομίες της Ευρώπης, την παγκόσμια οικονομία, ακόμα και την ίδια την ευρωπαϊκή ιδέα.
Αφού για καιρό αδιαφόρησαν για την ασύμμετρη, εξασθενημένη και παρακμάζουσα Ευρώπη, τώρα παραγνωρίζουν τις αναμενόμενες και εντεινόμενες πιέσεις των αγορών προς τα ασθενέστερα μέλη της ευρωζώνης στη περίπτωση που σπάσει ο αδύναμος κρίκος της Ελλάδας. Υποτιμούν, ακόμα τον ενδεχόμενο φαύλο κύκλο πανικού και των bank runs που θα προκύψει εφόσον η ΕΚΤ, λόγω καταστατικού, αρνηθεί να λειτουργήσει με την ιδιότητα του δανειστή έσχατης ανάγκης για τις τράπεζες.
Υποβαθμίζουν, τέλος, τις συνέπειες από τη διεθνή απώλεια εμπιστοσύνης προς την μακροβιότητα του ευρώ και την βαθμιαία ανάδειξη σε κάθε χώρα εταίρο. πολιτικών δυνάμεων δομικά εχθρικών προς την ΕΕ. Ατολμία, αδυναμία ή ιδιοτέλεια , όπως και να χει, με τη σιδηρά πειθαρχία να κατισχύει της πολιτικής, η ίδια η Ευρώπη δείχνει να στρέφεται αμήχανη προς τους κλυδωνισμούς και τον εκτροχιασμό των χωρών -μελών της, παρά προς την όποια σύγκλιση και ανάκαμψη.
Υποτίθεται ότι σε ένα τέτοια, άκαμπτο, δογματικό, αδιάφορο και τιμωρητικό οργανισμό δεν αξίζει να συμμετέχει κανείς. Πόσο μάλλον ο πιο εξασθενημένος εξ υπαιτιότητας του; Ευτυχώς υπάρχει , έστω και την έσχατη στιγμή, η πολιτική για να εξυπηρετήσει αμοιβαία τη βούληση, να παρακινήσει στην σύνεση και να υπαγορεύσει το όφελος, μακριά από εκατέρωθεν απατηλά ιδεολογήματα και μονοσήμαντες αξιώσεις. Σαφέστατα και δεν μπορούν να είναι κερδισμένες όλες οι πλευρές σε μια ανταλλαγή δεσμεύσεων και υποσχέσεων.
Ωστόσο σε ότι αφορά τους πιστωτές και την Ελλάδα πάντα ένα πρόχειρο μπάλωμα είναι καλύτερο από μια οριστική μαύρη τρύπα. Κι αν πράγματι οι πολιτικοί αμφοτέρων των πλευρών αισθάνονται υπεύθυνοι απέναντι στους λαούς τους και την ετυμηγορία τους οφείλουν να κάνουν το χρέος τους για το συμφέρον του ελληνικού λαού, αλλά και της υπόλοιπης ευρωζώνης.

Click here to