ΤΡΑΠΕΖΙΚΕΣ ΚΑΤΑΘΕΣΕΙΣ! Δεν είστε εσείς ο κάτοχος των χρημάτων σας!

Το υπόλοιπο του τραπεζικού λογαριασμού σας είναι γνωστό ως καταθετικό υπόλοιπο.
Σύμφωνα με το παγκοσμίως ισχύων τραπεζικό σύστημα, γνωστό ως Fractional Reserve Banking (ελληνιστί Κλασματικό Αποθεματικό Τραπεζικό Σύστημα), οι καταθέσεις όλων χρησιμοποιούνται από τις τράπεζες για να χρηματοδοτήσουν και να δανείσουν περαιτέρω όπου απαιτηθεί…

...
Οι περισσότεροι από εμάς όμως θεωρούμε το τραπεζικό υπόλοιπό μας ως ‘’δικό μας’’ αλλά στην πραγματικότητα δεν ισχύει αυτό αλλά κάτι άλλο!

Οι περισσότεροι από εμάς νομίζουμε, εσφαλμένα, ότι το υπόλοιπο στον τραπεζικό λογαριασμό μας δείχνει πόσα χρήματα κατέχουμε ως εκείνη την ώρα. Αλλά δεν είναι έτσι τα πράγματα! Τουναντίον, δείχνει πόσα χρήματα μας χρωστάει η τράπεζα! Εμείς απλώς έχουμε, ή νομίζουμε πως έχουμε, μια κυριότητα πάνω στα χρήματά μας. Αν το κατανοήσουμε αυτό θα μας βοηθήσει να καταλάβουμε βαθύτερα ότι, οι τραπεζικές καταθέσεις μας είναι στην πραγματικότητα δάνεια.

Τα μετρητά σας και τα μετρητά μας είναι ο θεμέλιος λίθος ενός τραπεζικού συστήματος το οποίο παρακρατεί τα χρήματα αυτά με την υπόσχεση ότι θα κρατήσει μέρος αυτών και θα σας επιστρέψει όλο το υπόλοιπο αν το ζητήσετε. Αυτό ονομάζεται Fractional Reserve Lending (ή Κλασματικός Τραπεζικός Δανεισμός ελληνιστί) κι αυτό είναι βασικά που κάνουν όλες οι τράπεζες…
Το νομικό πλαίσιο βάσει του οποίου θεσμοθετήθηκε το παραπάνω γεννήθηκε σε ένα Βρετανικό Ανώτατο Δικαστήριο το 1848 (!), το οποίο αναφέρει:

Τα χρήματα, όταν δίδονται ή κατατίθενται σε μια τράπεζα, παύουν ολοσχερώς να είναι τα χρήματα του κατόχου τους αλλά ανήκουν πλέον στην τράπεζα, η οποία υποχρεούται να αποδώσει ένα ποσό έναντι του κατατιθέμενου σ’ αυτήν ποσό, όταν ζητηθεί από τον καταθέτη…
Τα κατατιθέμενα χρήματα στην κυριότητα και ευθύνη της τράπεζας, ανήκουν στην τράπεζα εντελώς και δύναται να τα χειριστεί ή εκμεταλλευτεί κατά τις ανάγκες της.
Δεν αποτελεί νομική παράβαση η χρήση των χρημάτων από την τράπεζα και δεν είναι υπόλογος προς τον καταθέτη. Δεν υποχρεώνεται σε αναφορά προς τον καταθέτη ως προς τη χρήση των χρημάτων, δεν υποχρεούται να τα κρατήσει ή να τα χρησιμοποιήσει ως περιουσία του καταθέτη. Είναι όμως (η τράπεζα) υπόχρεη ως προς το ποσό επειδή υπάρχει σύμβαση με τον καταθέτη, έχοντας λάβει τα χρήματά του, να του επιστρέψει το ποσό όταν το ζητήσει, ποσό αντίστοιχο με αυτό που κατατέθηκε.

Ξεκάθαρα, όταν καταθέτετε χρήματα σε μια τράπεζα, τα χρήματα αυτά δεν είναι πλέον δικά σας. Γίνεστε ένας ανασφάλιστος πιστωτής, ή δανειστής, της τράπεζας. Οι πληρωμές των τόκων υποτίθεται αντικαθιστούν το ρίσκο δανεισμού χρημάτων σας στην τράπεζα αλλά τα σημερινά επιτόκια – σχεδόν μηδενικά – δεν σας προστατεύουν απ’ αυτό το ρίσκο.

‘’Bank Runs’’ ΚΑΙ ‘’Bank Holidays’’
Tο Κλασματικό Τραπεζικό Αποθεματικό Σύστημα (Fractional Reserve Banking) λειτουργεί για όσο οι άνθρωποι πιστεύουν ότι η τράπεζα θα τους επιστρέψει τα ‘’χρήματά τους’’.
Όταν λοιπόν τα πράγματα δεν πάνε καλά και όταν η τράπεζα ενδέχεται να έχει πάρει υψηλά ρίσκα, οι άνθρωποι-καταθέτες αρχίζουν να ζητάνε πίσω τα χρήματά τους — σε μετρητά — επειδή η πίστη τους στην ικανότητα της τράπεζας να τους επιστρέψει τα χρήματα κλονίζεται ή εξαφανίζεται. Αυτό ονομάζεται (αγγλιστί) ‘’Bank-Run’’ και είναι ό,τι χειρότερο για όλες τις τράπεζες, ένας πραγματικός εφιάλτης!

Ας υποθέσουμε ότι όλοι οι καταθέτες ζητούσαν πίσω τα χρήματά τους ταυτόχρονα. Καθώς οι καταθέσεις υπάγονται σε ένα τόκο παρακράτησης κάτω του 10% επί των κεφαλαίων σε όλο σχεδόν το δυτικό κόσμο, λιγότερο από 10% των καταθέσεων (!) θα ήταν διαθέσιμο για ανάληψη.
Λίγο γέλιο τώρα: ‘’Bank Holiday’’ είναι όταν μια τράπεζα κλείνει κυριολεκτικά τις πόρτες της και μπλοκάρει όλους τους λογαριασμούς καταθέσεων ώστε να μην μπορεί κανείς να κάνει ανάληψη!

Το φαινόμενο ‘’Bank Holiday’’ συχνά-πυκνά προκαλείται από ‘’bank runs’’ και αποτελεί το τελευταίο μέτρο προστασίας της τράπεζας πριν τη χρεωκοπία της (να προλάβει τη χρεωκοπία της δηλαδή), καθώς αν λάβαινε χώρα ένα μαζικό ‘’bank run’’ θα εξαφάνιζε τελείως όλα τα αποθεματικά της τράπεζας. Το πιο πρόσφατο παράδειγμα είναι η Κύπρος, την Άνοιξη του 2013. Όταν έγινε γνωστό στους Κύπριους καταθέτες ότι οι Κυπριακές τράπεζες είχαν προβλήματα ρευστότητας, πολλοί ανησύχησαν και άρχισαν να μεταφέρουν τα χρήματά τους σε άλλες τράπεζες και να προβαίνουν σε μαζικές αναλήψεις.

Η Κύπρος ως προηγούμενο (παράδειγμα αποφυγής)
Γιατί λοιπόν θέλησαν οι Κύπριοι καταθέτες να τραβήξουν τα χρήματά τους το 2013; Όταν έγιναν γνωστά τα προβλήματα ρευστότητας και όταν έγινε προφανές ότι κανείς δεν επρόκειτο να σώσει τις τράπεζές τους, οι καταθέτες ενήργησαν προς εξασφάλιση των χρημάτων τους.
Αντί λοιπόν να σωθούν οι τράπεζες, οι τελευταίες έπρεπε να σωθούν οι ίδιες με το να ανακεφαλαιώσουν και… κατασχέσουν-παγώσουν μέρος των καταθέσεων των ιδιωτών. Οι τράπεζες το δικαιολόγησαν ως αναγκαίο μέτρο ειδάλλως θα χρεοκοπούσαν συμπαρασύροντας μαζί τους και ΟΛΕΣ τις καταθέσεις!

Τα Κυπριακά ATM άδειασαν μέσα σε λίγες ώρες μετά την ανακοίνωση του ‘’bank holiday’’.
Δύο εβδομάδες αργότερα, οι τράπεζες άνοιξαν ξανά με αυστηρούς περιορισμούς όμως στους υπάρχοντες τραπεζικούς λογαριασμούς. Απαγορεύτηκαν αναλήψεις μεγάλων ποσών και μεταφορών χρημάτων.
Έως και το 85% των τραπεζικών υπολοίπων μετατράπηκαν σε τραπεζικές μετοχές μη ανταλλάξιμες για πολλά πολλά έτη!

Πρέπει να καταλάβουμε πως χρηματικά ποσά σε τραπεζικό λογαριασμό μπορούν πολύ εύκολα να κατασχεθούν. Οι προστατευτικοί μηχανισμοί ασφαλείας σε πολλές χώρες, υπέρ των πελατών, είναι κι αυτοί μέρος του Κλασματικού Συστήματος. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, υπόκεινται σε ‘’bank-runs’’.
Ίσως να σοκάρει συθέμελα πολλούς αλλά η στρατηγική αυτή – να σωθούν οι τράπεζες με κατάσχεση τραπεζικών λογαριασμών – είναι εντελώς νόμιμη! Οι καταθέτες, εμείς, εσείς, όλοι μαζί, μπορούμε να ισχυριστούμε άγνοια αλλά η άγνοια δεν είναι αρκετή να μας προστατέψει. Είτε συνειδητά, είτε ασυνείδητα, είτε εν γνώσει, είτε εν αγνοία μας, είμαστε όλοι ‘’επενδυτές’’ και όχι σωτήρες…

Το παράδειγμα της Κύπρου ήταν φαινομενικά μεμονωμένο αλλά στην ουσία δεν θα είναι μεμονωμένο. Είναι γνωστό, το γνωρίζουμε και ήδη φαίνεται ξεκάθαρα, συμβαίνει κι αλλού και έχει ήδη δηλωθεί επίσημα (!) εγγράφως, δια νόμου. Η συντεχνία των G20 προετοιμάζεται για μια ομαλοποίηση των αποκαλούμενων πλέον ‘’bail-ins’’. Στον Καναδά, ένα παρόμοιο καθεστώς ‘’bail-in’’ ανακοινώθηκε και ενσωματώθηκε επίσημα στον κρατικό προϋπολογισμό του 2013. Αυτό σημαίνει ότι όλα μπορούν να χρησιμοποιηθούν υπέρ των τραπεζών για να μην χρεοκοπήσουν. Οι τραπεζικοί λογαριασμοί και όλα τα τραπεζικά πιστοποιητικά επενδύσεων νοούνται ως βοηθητικά στοιχεία υπέρ των τραπεζών και μπορούν να τα χειριστούν όπως θέλουν αυτές.
Η περίπτωση της Κύπρου πάντως σίγουρα μοιάζει με παράδειγμα (ή πείραμα) για ένα μεγαλύτερης κλίμακας γεγονός!
Εγώ σου χρωστάω, εσύ του χρωστάς, αυτός της χρωστά, ποιος χρωστά σε ποιόν;
Η αξία των χρημάτων σήμερα σε όλο τον κόσμο εξαρτάται εντελώς από την πίστη των μαζών που δίδουν στα χρήματα και συνεχίζουν να εμπιστεύονται το υπάρχων και, βασισμένο στο χρέος, χρηματοοικονομικό σύστημα. Είναι κατά κάποιο τρόπο μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία, τόσο ευαίσθητη που ένα μικρό τράνταγμα στην εμπιστοσύνη δύναται να καταφέρει ισχυρό πλήγμα σε όλο το τραπεζικό οικοδόμημα και να το καταστρέψει, προκαλώντας μια ανείπωτη εξαφάνιση του ‘’πλούτου’’ των καταθετών και κατόχων τραπεζικών λογαριασμών.

Ο μοναδικός τρόπος εξασφάλισης μιας περιουσίας και πραγμάτωσής της σε αληθινή αξία είναι η μετατροπή των χρημάτων σε κάτι χειροπιαστό, κάτι που έχει εγγενή αξία και απαλλαγμένο από χρέος, π.χ. μέταλλα. Χρήματα αποθηκευμένα δεν έχουν εγγενή αξία ενώ αποτελούν θήραμα πολλών κυνηγών! Εγώ σου χρωστάω, εσύ του χρωστάς, αυτός της χρωστά, ποιος χρωστά σε ποιόν;

Επίσης, περιουσία είναι η οποιαδήποτε γνώση, τέχνη ή ικανότητα κατασκευής-παρασκευής οποιουδήποτε πράγματος μπορεί να κρατήσει στη ζωή τον άνθρωπο ή να τον προάγει φυσικά και πνευματικά. Πάντως το σίγουρο είναι πως χρήματα στην τράπεζα ΔΕΝ είναι περιουσία!
Για το λόγο αυτό πρέπει κάποιος να κατέχει χειροπιαστές αποδείξεις του πλούτου του, όπως ακριβά μέταλλα ή ασήμι, προκειμένου να τα αποθηκεύσει με ασφάλεια και να προστατέψει τον πλούτο του… Ευτυχέστερος δε αυτός που δεν έχει πλούτο, δεν έχει να χάσει τίποτα και δεν ανησυχεί για οποιαδήποτε σκαμπανεβάσματα των τραπεζών ή για την τύχη των τραπεζικών του υπολοίπων!

Η νέα εποχή του Οικονομικού Ολοκληρωτισμού έχει φτάσει! Όποιος το εννόησε…
Απ’ όλα τα μέρη της γης φθάνουν σωρηδόν στοιχεία και ακούγονται φωνές πίσω από το παρασκήνιο ότι μια νέα εποχή ενός οικονομικού ολοκληρωτισμού έχει μπει για τα καλά στις ζωές όλων των ανθρώπων του πλανήτη, μηδενός εξαιρουμένου.
Η μακρινή Αυστραλία είναι η πρώτη χώρα παγκοσμίως που συστήνει έναν υποχρεωτικό φόρο στις καταθέσεις! H απόλυτη Μαρξιστική χώρα όπου ο πολίτης με περισσά χρήματα σε ρευστό αποτελεί εχθρό της κυβέρνησης του συντηρητικού Tony Abbott.

Όλοι, κυριολεκτικά όλοι οι άνθρωποι του πλανήτη πρέπει να ξυπνήσουν και να μεταδώσουν αυτές τις πληροφορίες για να επέλθει φρένο, όσο υπάρχει χρόνος. Πρέπει να σταματήσει η κατάσχεση του πλούτου των πολιτών και η αέναη και ανήλεη φορολόγηση. Όλο αυτό θα οδηγήσει στην ολοσχερή καταστροφή του δυτικού πολιτισμού διότι όλοι μας υποφέρουμε από αδηφάγους πολιτικούς που δε μπορούν να δυο πέρα απ’ τη μύτη τους.

Ο νέος αυτός υποχρεωτικός έλεγχος επί των καταθέσεων συμπεριλαμβάνεται στον κρατικό προϋπολογισμό της Αυστραλίας του 2015 έτσι ώστε ο καθένας που τηρεί έστω ένα λογαριασμό αποταμιευτικό στις τράπεζες πρέπει να πληρώσει φόρο επ’ αυτών. Το μέτρο αναμένεται να λειτουργήσει ως παγκόσμιο πείραμα, ιδίως για την Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική, οι οποίες θα παρακολουθούν την τελική έκβαση. Αν δεν υπάρξουν μαζικές αντιδράσεις από τους Αυστραλιανούς καταθέτες, ο υπόλοιπος κόσμος θα υποβληθεί στον εξόφθαλμο αυτό φόρο πολύ γρήγορα!

Ο Π/Θ Tony Abbot έχει αποδείξει ότι είναι πραγματικός Μαρξιστής. Οδηγεί τον Αυστραλιανό λαό στην οικονομική άβυσσο από την οποία μόνο πόλεμος και αιματοχυσία μπορεί να προκύψει. Η κυβέρνηση Abbot έχει ανακοινώσει το φόρο επί των καταθέσεων πολύ πριν συνταχθεί ο προϋπολογισμός τους κράτους και πολύ πριν εγκριθεί επίσημα. Ο Tony Abbott δικαιολόγησε τις πράξεις του και είπε ότι η νέα αυτή φορολόγηση πρόκειται περί ελάφρυνσης και ανακούφισης των οικογενειών και μικρών επιχειρήσεων! Προφανώς όμως όλα είναι αυτονόητα: δε θα υπάρξει μείωση φορολογίας γι’ αυτούς τους ανθρώπους, αντιθέτως, θα αυξηθούν τα χρήματα στις τσέπες των διεφθαρμένων πολιτικών που διαλύουν εν ριπή οφθαλμού την αποκαλούμενη δυτική κουλτούρα μας…

Ο Abbott είπε επίσης ότι θα υπάρξουν κάποιες σκληρές αποφάσεις στον προϋπολογισμό γιατί είναι αναπόφευκτο. Όσον αφορά στις τράπεζες όμως, τα κυβερνητικά σχέδια δεν είναι καλά νέα γι’ αυτές. Η αντικαπιταλιστική άποψη του Abbott αναμφίβολα τον σπρώχνει στην ίδια θέση με τον Λένιν, αν επιτραπεί στην ιστορία να καταγραφεί ειλικρινά, σε 100 χρόνια από τώρα ίσως… Η απόφαση να φορολογηθούν οι καταθέσεις φθείρει την κυβέρνηση σοβαρά, αν υπάρξουν δε έξυπνοι Αυστραλιανοί πολίτες θα λάβει χώρα μια μικρή κόλαση μαζικών αναλήψεων από τις τράπεζες!

Είναι άγνωστο προσώρας πως θα αντιδράσουν οι Αυστραλιανές τράπεζες και πως θα ελκύσουν καταθέτες ή κεφάλαια σ’ αυτού του είδους τον οικονομικό ολοκληρωτισμό. Για τα μάτια του κόσμου, η αντιπολίτευση εξερράγη μ’ αυτή την απόφαση, αλλά σε όλες τις εποχές αυτός είναι ο ρόλος της αντιπολίτευσης, κι ας μην το πήραμε χαμπάρι. Η αντίδραση είναι μέρος του παιχνιδιού…
Η νέα φορολόγηση των καταθέσεων αποτελεί δοκιμή για την παγκόσμια οικονομία.

Η πρόεδρος του ΔΝΤ Christine Lagarde λέγεται από πολλούς ότι είναι η πιο επικίνδυνη γυναίκα του πλανήτη. Ας μην ξεχνάμε πως η Γαλλική ελίτ ήταν αυτή που ‘’πούλησε’’ την ιδέα του κομμουνισμού στον Μάρξ και όχι το αντίθετο! Καθώς τώρα η Γαλλική ελίτ ελέγχει το ΔΝΤ – έχοντας πείσει παράλληλα όλους τους διεθνείς οικονομικούς οργανισμούς να επιβάλλουν ανάλογους μακροχρόνιους φόρους στις καταθέσεις ως το μόνο μέσο επίλυσης της κρίσης – προχωράνε έτσι απλά στην κατάσχεση μέρους των καταθέσεων.

πηγή

Click here to