Του Φαήλου Μ. Κρανιδιώτη
Η Ιστορία χαράσσει στο μάρμαρο, θα έχουν την θέση που τους αξίζει, όταν οι πουθενάδες ιντελιγκέντσηδες κι οι ηγετίσκοι που πέρασαν και δεν ακούμπησαν θα είναι στις υποσημειώσεις. Όμως το καθήκον μας δεν το πράξαμε ως πολιτεία και κοινωνία απέναντι σε αυτούς τους Ήρωες μας και τις οικογένειες τους…
..
Πριν λίγες μέρες αναγνωρίστηκαν τα οστά του Αντιστρατήγου Στυλιανού Καλμπουρτζή, του ήρωα Διοικητή της 181 ΜΠΒ της Εθνικής Φρουράς, που έπεσε μαχόμενος στην διάβαση Πέλλα Πάϊς – Συγχαρί στις 23 Ιουλίου 1974, μαζί με 37 άνδρες του, μετά τριήμερη μάχη απέναντι σε πολλαπλάσιες δυνάμεις του Αττίλα, ανάμεσα τους καταδρομείς του εχθρού.
Συνταγματάρχης τότε, ο σαλονικιός στην καταγωγή Αξιωματικός, φερόταν ως ένας από τους 1619 αγνοούμενους του προδομένου πολέμου στην Κύπρο. Στα χρόνια που πέρασαν προήχθη στο βαθμό του Αντιστρατήγου.
Τα οστά του βρέθηκαν θαμμένα στον τόπο της θυσίας του, εκεί που έπεσε με το όπλο στο χέρι, πιστός στον όρκο και στο καθήκον. Η είδηση πέρασε στα ψιλά, διότι σύμπαν το Έθνος ασχολείται με τα φράγκα, το αν ο Βαρουφάκης ήταν στην Αίγινα, αντί στις διαπραγματεύσεις κι αν θα την βγάλουμε καθαρή ως την επόμενη εβδομάδα.
Ο γενναίος Καλμπουρτζής, ο άλλος Λεωνίδας της Κύπρου, ο Συνταγματάρχης Παύλος Κουρούπης, που είχε τη δύναμη εισβολής καρφωμένη σε ένα τετραγωνικό χιλιόμετρο επί δυόμιση μέρες, ο Καταδρομέας Υπολοχαγός Νικόλαος Κατούντας κι οι σύντροφοι τους, δεν χωρούν στην πρώτη θέση της νεοελληνικής συνείδησης. Η Δεξιά, με ελάχιστες εξαιρέσεις, αναχαράζει δεκαετίες αλλά για την Αριστερά δεν υπάρχουν. Κυρίως για τα μέσα ενημέρωσης, τους γραφιάδες και τηλεαστέρες της.
Το έχω ξαναπεί, ο ιδανικός άνθρωπος για την ενοχική δεξιά είναι ένα κράμα life style κι απάτριδος νεοφιλελευθερισμού και για την καθεστωτική κολωνακιώτη κι εξαρχειώτικη πρόοδο είναι gay λαθρομετανάστης που εκτρέφει καρέτα – καρέτα. Έλληνας να μην είναι, ήρωας πολεμιστής να μην είναι, κι ό,τι να ‘ναι.
Βλέπετε οι Καλμπουρτζήδες, οι Κουρούπηδες κι οι Κατούντες, θυμίζουν δυσάρεστα, δύσκολα καθήκοντα κι εμπίπτουν στο ηρωϊκό πρότυπο, το οποίο στενεύει στις μασχάλες μια κοινωνία ντιριντάχτα και ψευτοδιεθνισμού, από την Μύκονο στη μολότωφ, που περιμένει σαν πρεζάκι την δόση από τους δανειστές.
Δημοσιεύτηκε στην εφημ. «δημοκρατία»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Μπορείτε ελεύθερα να κάνετε προτάσεις και σχόλια, χρησιμοποιώντας την παρακάτω φόρμα. Εάν στην επιλογή προφίλ βάλετε τη λέξη ανώνυμος, δεν μπορεί κανένας να μάθει την ταυτοτητά σας.