Αγγίζει τα όρια της γελοιότητας το υστερικό σοκ που υπέστη η Πέμπτη Φάλαγγα των Γερμανών στην Ελλάδα μετά την επεισοδιακή συνάντηση Ντάισελμπλουμ - Βαρουφάκη. Ήταν αρκετή μια εκδήλωση απαρέσκειας του Ολλανδού επιτετραμμένου της Μέρκελ στο Eurogroup -και πώς να μην ξινίσει, αφού η ελληνική κυβέρνηση του είπε καθαρά και ξάστερα «τρόικα τέλος»- για να σεληνιαστεί το υπηρετικό -πολιτικό και μιντιακό- προσωπικό των δανειστών, να βγει...
...
Έχοντας αιφνιδιαστεί στον πρώτο γύρο της αναμέτρησης και βλέποντας τον χρόνο να κυλά εις βάρος τους, οι Γερμανοί και οι σύμμαχοί τους ανασυντάχθηκαν και πέρασαν στην αντεπίθεση για να προλάβουν τον δεύτερο, πολύ σημαντικό κάβο: τις προγραμματικές δηλώσεις του πρωθυπουργού, που θα καθορίσουν τις δεσμεύσεις και το πλαίσιο πολιτικής της νέας κυβέρνησης. Με ένα μπαράζ δηλώσεων αξιωματούχων του Βερολίνου και των Βρυξελλών, αλλά και με την αναίσχυντη τρομοκρατία των εγχώριων συστημικών κομμάτων και ΜΜΕ, που σχεδόν ανοιχτά επιδίδονται σε οικονομικό σαμποτάζ, προσπαθώντας να προκαλέσουν τραπεζική επιδρομή (bankrun), επιδιώκουν να οδηγήσουν τη νέα κυβέρνηση σε μια ταπεινωτική συνθηκολόγηση, προτού καν ξεκινήσει η διαπραγμάτευση. Θέλουμε να ελπίζουμε ότι δεν θα τα καταφέρουν, αν και οι πρώτες καθησυχαστικές αντιδράσεις της ελληνικής κυβέρνησης μετά την κόντρα Βαρουφάκη - Ντάισελμπλουμ υποδηλώνουν τουλάχιστον ταλάντευση.
Το πρώτο ζήτημα που πρέπει να ξεκαθαρίσει προς πάσα κατεύθυνση η ελληνική κυβέρνηση είναι ότι δεν θα δεχτεί, στο όνομα της οποιοσδήποτε «συμφωνίας-γέφυρα» για την κάλυψη των δανειακών αναγκών μέχρι να ολοκληρωθεί η διαπραγμάτευση για το χρέος, να αλυσοδεθεί με τα δεσμά ενός νέου Μνημονίου, έστω με πιο εύηχο όνομα. Ότι θα επιμείνει αποφασιστικά στο τέλος της λιτότητας, των ιδιωτικοποιήσεων, των απολύσεων και της εργασιακής ζούγκλας• ότι οι «μεταρρυθμίσεις» που θα προωθήσει θα επιβαρύνουν όχι τα λαϊκά και τα μεσαία στρώματα, αλλά το μεγάλο κεφάλαιο, τους ολιγάρχες, τη διαπλοκή, τη φοροδιαφυγή και τους σφετεριστές του εθνικού πλούτου. Είναι απολύτως απαραίτητο να ξεκαθαρίσει στους δανειστές ότι δεν συζητάει μαζί τους για το είδος της οικονομικής πολιτικής που εννοεί να εφαρμόσει στο εσωτερικό της χώρας κι ότι δεν εννοεί να εκχωρήσει την εθνική και λαϊκή κυριαρχία στις Βρυξέλλες.
Αναφορικά με το χρέος, ανεξάρτητα από τις τεχνικές λύσεις που μπορεί να αναζητηθούν, η «κόκκινη γραμμή» δεν μπορεί παρά να είναι η σημαντική ελάφρυνση του βάρους που θα επωμίζεται η Ελλάδα κάθε μήνα για αποπληρωμή τοκοχρεολυσίων και η σύνδεση των ρυθμών αποπληρωμής με την οικονομική ανάπτυξη.
Η κυβέρνηση πρέπει άμεσα να εξαπολύσει συντονισμένη επικοινωνιακή εκστρατεία προς τους λαούς της Ευρώπης ώστε να τους διαφωτίσει, με μια τεκμηριωμένη Μαύρη Βίβλο, για την έκταση της κοινωνικής καταστροφής στη χώρα μας και να τους πείσει ότι η πολιτική της δεν σημαίνει «να πληρώσουν οι Γερμανοί, οι Γάλλοι, οι Αυστριακοί κ.λπ. αντί των Ελλήνων», αλλά «να πληρώσουν οι τραπεζίτες και οι ολιγάρχες και όχι οι λαοί της Ευρώπης». Θα μπορούσε επίσης να οργανώσει το ταχύτερο δυνατό διεθνή διάσκεψη για το ελληνικό και το ευρωπαϊκό χρέος, με τη συμμετοχή παγκοσμίου φήμης οικονομολόγων που βλέπουν με συμπάθεια την Ελλάδα (Στίγκλιτζ, Κρούγκμαν κ.ά.), καρπός της οποίας θα είναι μια «Διακήρυξη της Αθήνας», που θα αποτελέσει τη βάση της διεθνούς οικονομικής διπλωματίας μας.
Σ 'αυτή την πορεία η ελληνική κυβέρνηση μπορεί να εξασφαλίσει σπουδαία διεθνή στηρίγματα, όπως έδειξαν οι εκδηλώσεις συμπάθειας προς τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο από την ευρωπαϊκή ριζοσπαστική Αριστερά, αλλά κι από σοβαρή μερίδα της Σοσιαλδημοκρατίας σε σειρά χωρών (Ιταλία, Γαλλία, Αγγλία, Αυστρία, Φινλανδία). Φυσικά, αυτή η υποστήριξη θα εξανεμιστεί εν μιά νυκτί αν η κυβέρνηση εγκαταλείψει τη σθεναρή απόρριψη της λιτότητας και συμβιβαστεί άνευ όρων με τη Μέρκελ, παίρνοντας στον λαιμό της όλους όσοι ήλπισαν και πίστεψαν σ 'αυτή.
Παράλληλα, η κυβέρνηση οφείλει να κινηθεί τάχιστα για την εξασφάλιση εναλλακτικών πηγών χρηματοδότησης και για τη σύναψη στρατηγικών οικονομικών συμφωνιών στη βάση του αμοιβαίου οφέλους με άλλες, εκτός ΕΕ, αναδυόμενες δυνάμεις, συμπεριλαμβανομένης της Ρωσίας. Ο αξιοπρεπής συμβιβασμός, ύστερα από μια σκληρή αντιπαράθεση, στη Σύνοδο των υπουργών Εξωτερικών, στις Βρυξέλλες, για τις κυρώσεις κατά της Ρωσίας έδειξε ότι και σε αυτό το επίπεδο η Ελλάδα κάθε άλλο παρά από χέρι απομονωμένη πρέπει να θεωρείται• αντίθετα, μπορεί να εξασφαλίσει χρήσιμες τακτικές συμμαχίες με σειρά χωρών (Ιταλία, Αυστρία, Τσεχία, Ουγγαρία κ.ά.).
Σε περίπτωση που, παρ' όλα αυτά, η ελληνική κυβέρνηση προσκρούσει σε μια απολύτως αδιάλλακτη, τιμωρητική στάση του Βερολίνου, με την κυβέρνηση Μέρκελ να την εξωθεί στην έξοδο από το ευρώ, οφείλει να είναι έτοιμη να απαντήσει στον εκβιασμό. Θα λέγαμε, μάλιστα, ότι μόνο αν οι δανειστές μας καταλάβουν ότι είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε οτιδήποτε χρειαστεί για να υπερασπιστούμε την επιβίωση του λαού και την αξιοπρέπεια του έθνους, μόνο τότε θα το σκεφτούν πάρα πολύ σοβαρά να μας εξωθήσουν στα άκρα, με κίνδυνο να πληρώσουν και οι ίδιοι, όπως και το κοινό νόμισμα, ανυπολόγιστο τίμημα.
Ενόψει του κρίσιμου μπρα ντε φερ, η κυβέρνηση οφείλει να κινητοποιήσει τη μεγάλη, ανεκτίμητη εφεδρεία της: τον λαϊκό παράγοντα. Η απάντηση σε ενδεχόμενο ιταμό εκβιασμό των δανειστών πρέπει να δοθεί και από την κυβέρνηση και από τον ίδιο τον λαό, στους δρόμους της Αθήνας και των άλλων πόλεων, με παλλαϊκά συλλαλητήρια, που θα αφήνουν ανοιχτό και θα προετοιμάζουν το ενδεχόμενο προσφυγής σε δημοψήφισμα.
Απέναντι στην οικονομική τρομοκρατία των δανειστών και της επονείδιστης Πέμπτης Φάλαγγας, η Αριστερά και ο λαϊκός παράγοντας θα αντιτάξουν την κοινωνική δικαιοσύνη, το πατριωτικό φιλότιμο και την υπεράσπιση της δημοκρατίας. Αυτό είναι το δικό τους γήπεδο και σ' αυτό το γήπεδο είναι αδύνατον να χάσουν!
Click here to



Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Μπορείτε ελεύθερα να κάνετε προτάσεις και σχόλια, χρησιμοποιώντας την παρακάτω φόρμα. Εάν στην επιλογή προφίλ βάλετε τη λέξη ανώνυμος, δεν μπορεί κανένας να μάθει την ταυτοτητά σας.