Στέλιος Κατζαντζίδης,
Σαν...σήμερα
Σαν...σήμερα
Ξέρω νεκρούς που έχουν τα μάτια ανοιχτά
Μη φοβάσαι, μην κλαις
πού θα πάει, να λες
και θα μας χαμογελάσει.....
......
Στέλιος Κατζαντζίδης,
Ξέρω νεκρούς που έχουν τα μάτια ανοιχτά
και που χτυπάει κανονικά μέσα η καρδιά τους
παν στη δουλειά χτυπάνε κάρτα στις επτά
στο μισθολόγιο υπάρχει τ’ όνομά τους
και που χτυπάει κανονικά μέσα η καρδιά τους
παν στη δουλειά χτυπάνε κάρτα στις επτά
στο μισθολόγιο υπάρχει τ’ όνομά τους
Αλλά έχουν φύγει μυστικά και σιωπηλά
και ‘χουν χωρίσει από τον κόσμο τα δικά τους
γιατί οι άνθρωποι πεθαίνουν τελικά
τη μέρα που πεθαίνουνε τα όνειρά τους
και ‘χουν χωρίσει από τον κόσμο τα δικά τους
γιατί οι άνθρωποι πεθαίνουν τελικά
τη μέρα που πεθαίνουνε τα όνειρά τους
Ξέρω νεκρούς που μεσ’ τους δρόμους περπατούν
κοιτούν βιτρίνες παζαρεύουν και ψωνίζουν
κάνουνε Πάσχα και τα έθιμα κρατούν
πληρώνουν φόρους και στις εκλογές ψηφίζουν
κοιτούν βιτρίνες παζαρεύουν και ψωνίζουν
κάνουνε Πάσχα και τα έθιμα κρατούν
πληρώνουν φόρους και στις εκλογές ψηφίζουν
Αλλά έχουν φύγει μυστικά και σιωπηλά
και ‘χουν χωρίσει από τον κόσμο τα δικά τους
γιατί οι άνθρωποι πεθαίνουν τελικά
τη μέρα που πεθαίνουνε τα όνειρά τους
και ‘χουν χωρίσει από τον κόσμο τα δικά τους
γιατί οι άνθρωποι πεθαίνουν τελικά
τη μέρα που πεθαίνουνε τα όνειρά τους
Στέλιος Κατζαντζίδης
Αυτοί που πρέπει να τολμήσουν δεν τολμάνε
Αυτοί που πρέπει να τολμήσουν δεν τολμάνε
Αυτοί που πρέπει να μιλήσουν δεν μιλάνε
λες κι έχουν όλοι την αρρώστια της σιωπής,
αυτοί που πρέπει να τολμήσουν δεν τολμάνε
να σταματήσουν τον κατήφορο της γης.
Μη φοβάσαι, μην κλαις
πού θα πάει, να λες
και θα μας χαμογελάσει.
Μη φοβάσαι, μην κλαις
κι από πίκρες πολλές
όλοι έχουμε χορτάσει,
μα το παλεύουμε γιατί πιστεύουμε
πως είναι μπόρα και θα περάσει.
πού θα πάει, να λες
και θα μας χαμογελάσει.
Μη φοβάσαι, μην κλαις
κι από πίκρες πολλές
όλοι έχουμε χορτάσει,
μα το παλεύουμε γιατί πιστεύουμε
πως είναι μπόρα και θα περάσει.
Αυτοί που πρέπει είναι όλοι φοβισμένοι
φυλακισμένοι σε αόρατο κελί,
κανείς δεν νοιάζεται ποιος ζει και ποιος πεθαίνει
σκληρός ο κόσμος κι η ζωή μας φυλακή.
φυλακισμένοι σε αόρατο κελί,
κανείς δεν νοιάζεται ποιος ζει και ποιος πεθαίνει
σκληρός ο κόσμος κι η ζωή μας φυλακή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Μπορείτε ελεύθερα να κάνετε προτάσεις και σχόλια, χρησιμοποιώντας την παρακάτω φόρμα. Εάν στην επιλογή προφίλ βάλετε τη λέξη ανώνυμος, δεν μπορεί κανένας να μάθει την ταυτοτητά σας.